|
Stichting PVP, vertrouwenspersonen in de zorg
Jurist PVP promoveert op wilsbekwaamheid
Sander Welie, jurist bij de Stichting PVP,
is onlangs gepromoveerd op het onderwerp wilsbekwaamheid. Hij heeft
onderzocht hoe beoordeling van wilsbekwaamheid plaats kan vinden en
welke problemen die beoordeling met zich meebrengt. Hij hoopt dat
zijn proefschrift bijdraagt aan een verheldering van de relatie
tussen hulpverlener, patiënt en eventuele vertegenwoordiger.
Dr Welie verzorgt bij de Stichting PVP de juridische opleiding van
nieuwe pvp’en.
Waar een wil is, is een
weg!
Maar waar is de weg van de wil?
Lambik in Vandersteen (1979, p. 12)
 Criteria voor de beoordeling van
wilsbekwaamheid: een begripsmatige uiteenzetting vanuit juridisch,
psychologisch en ethisch perspectief.
Wilsbekwaamheid is een centraal element in de
informed-consentdoctrine. Het zorgt voor een evenwicht tussen het
beginsel van zelfbeschikking en dat van weldoen, waardoor het ook in
de praktijk van de gezondheidszorg mogelijk een belangrijke rol
speelt. Daarom vormt wilsbekwaamheid het onderwerp van dit
multidisciplinaire onderzoek. Uitgaand van een taakspecifieke
opvatting van het begrip, trachten we criteria op te stellen voor de
beoordeling van wilsbekwaamheid, op grond waarvan bepaald kan worden
of een vertegenwoordiger in plaats van de patiënt moet beslissen.
Nu noch de relevante literatuur, noch de betrokken hulpverleners
heldere en geldige criteria lijken aan te reiken, wordt in dit
proefschrift de problematische aard van het begrip aan een analyse
onderworpen.
Nadat uitdrukkelijk het subject en de waarden van de patiënt als
onderliggende normen zijn geïdentificeerd, en nadat de
epistemologische en ontologische dimensies die in verband met deze
waarden onderscheiden kunnen worden, kort geschetst zijn, geeft de
auteur een redenering op zowel positiefrechtelijke als filosofische
gronden. Deze redenering behelst dat de beoordeling van
wilsbekwaamheid met de bedoeling beslissingsbevoegdheid aan de
patiënt te ontnemen, beperkt moet blijven tot specifieke
uitzonderlijke gevallen, en dat de beste manier om wilsbekwaamheid
in die gevallen te beoordelen wordt geleverd door de zogeheten
“recognisable reasons”-benadering. In andere gevallen moet men de
inspanningen niet richten op het beantwoorden van de procedurele
vraag Wie beslist?, maar op het beantwoorden van de inhoudelijke
vraag Wat is goede zorg?.
Meer informatie
|
